Veteraan Louis
Van vredesmissie tot verbinder:
vrijheid doorgeven is een werkwoord
Veteraan Louis: “In 1983 diende ik in Libanon. Als 19-jarige vertrok ik naar een oorlogsgebied. De dreiging was reëel, maar de kameraadschap was sterker. Die tijd vormde mij: ik leerde wat kameraadschap is en dat vrede nooit vanzelfsprekend is.”
Als voorzitter van de Veteranenvereniging zet ik mij nu in voor erkenning en verbinding in Neder-Betuwe. Want vrijheid maak en bewaak je samen.
Mijn belangen als Veteraan Louis
Mijn uitzending (Libanon 1983)
Mijn missie: Dutchbatt in Libanon
Lessen voor het leven in een verscheurd gebied
Als 19-jarige vertrok ik naar een oorlogsgebied. De dreiging was reëel, maar de kameraadschap was sterker. Daar, op die posten en tijdens patrouilles, leerde ik wat verantwoordelijkheid nemen écht betekent.
Mijn tijd als dienstplichtig militair kreeg een diepe wending toen ik van januari tot en met juli 1983 werd uitgezonden naar Libanon, als onderdeel van de UNIFIL-vredesmissie. Nederland, bekend als ‘Dutchbatt’, was verantwoordelijk voor een gebied van zo’n 250 vierkante kilometer. Het was een complexe tijd in een instabiele regio, waar verschillende groeperingen zoals de Israel Defence Forces en de PLO tegenover elkaar stonden.
Mijn dagelijks leven bestond uit het bemannen van observatieposten en roadblocks om infiltraties te voorkomen. In het begin liepen we veel patrouilles te voet, later verschoven we naar luisterposten in de nachtelijke uren. Maar het werk was niet alleen militair; we liepen ook ‘sociale patrouilles’. We waren zichtbaar aanwezig in de dorpen, maakten contact met de lokale sjiitische bevolking en probeerden zo de spanning te verminderen.
Voor mij als jonge jongen uit Nederland was dit een vormende periode. Je leert in korte tijd volwassen worden. Je moet blind kunnen vertrouwen op de maat naast je. Die kameraadschap is onbeschrijfelijk en blijft je je hele leven bij. Helaas kende de missie ook een schaduwzijde. Ik ben van dichtbij geconfronteerd met het verlies van collega’s en de harde realiteit van geweld. Die dagen blijven, zelfs nu na meer dan 40 jaar, beladen momenten in mijn jaar.
Toch kijk ik met trots terug. Deze ervaring heeft de basis gelegd voor wie ik nu ben: iemand die praktisch is ingesteld, rustig blijft onder druk en weet hoe belangrijk vrede is. Later, tijdens mijn werk in de telecomsector, werd ik in 1990 uitgezonden naar Bagdad. De spanning daar riep direct herinneringen op aan Beiroet. Het besef hoe kwetsbaar veiligheid is, motiveert mij tot op de dag van vandaag om mij in te zetten voor onze veteranengemeenschap.
Voorzitter Veteranenvereniging
Samen sterk voor veteranen in Neder-Betuwe
Een thuisbasis voor erkenning, herkenning en steun
Sinds de oprichting van Veteranenvereniging Neder-Betuwe werk ik aan zichtbaarheid voor onze doelgroep. We zijn er voor jong en oud, om ervaringen te delen, elkaar te steunen en samen te herdenken.
Na jarenlang vooral gefocust te zijn geweest op mijn werk en gezin, merkte ik dat de behoefte groeide om weer contact te zoeken met mensen die ‘dezelfde taal’ spreken. Inmiddels ben ik met trots voorzitter van de Veteranenvereniging Neder-Betuwe. Onze gemeente herbergt vele veteranen, van de oudere generatie die de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog of Nederlands-Indië nog meemaakte, tot de jonge mannen en vrouwen die recenter gediend hebben in Bosnië, Afghanistan of Mali.
Mijn doel als voorzitter is simpel maar krachtig: verbinding creëren. We doen dit door het organiseren van laagdrempelige activiteiten waar veteranen en hun thuisfront elkaar kunnen ontmoeten. Denk aan onze veteranencafés en thema-avonden. Hier hoef je niets uit te leggen; aan een half woord heb je genoeg. Het is een veilige haven waar humor en serieuze gesprekken elkaar afwisselen.
Daarnaast vind ik het belangrijk dat veteranen zichtbaar zijn in de lokale samenleving. Ik ben blij dat de gemeente Neder-Betuwe dit ondersteunt, bijvoorbeeld door de plaatsing van de ‘anjerbakken’ in onze dorpskernen. Dit zijn symbolen van waardering die laten zien dat onze inzet niet vergeten wordt. Ook organiseren we jaarlijks de Bevrijdingswandeltocht, een evenement dat sportiviteit en herdenken combineert en dwars door onze prachtige gemeente loopt.
Ik zet mij specifiek in om ook de ‘jonge veteranen’ te betrekken. Vaak denken zij bij een veteranenvereniging aan oude mannen en plechtige ceremonies, maar het is zoveel meer. Het is een netwerk waar je op terug kunt vallen als het even tegenzit, of waar je gewoon gezelligheid vindt. Samen staan we sterk en zorgen we dat niemand er alleen voor staat. In Neder-Betuwe zorgen we voor elkaar, dat is mijn missie.
Educatie & De Jeugd
Veteraan in de Klas
Verhalen doorgeven aan de toekomst
Kinderen vragen recht uit het hart. Als gastdocent sta ik voor de klas om mijn verhaal te delen, zodat de jeugd begrijpt dat de vrijheid waarin wij leven offers heeft gekost.
“Meneer, bent u wel eens bang geweest?” Het is vaak de eerste vraag die ik krijg als ik een basisschoolklas binnenstap voor het programma ‘Veteraan in de Klas’. En het antwoord is altijd eerlijk: ja. Angst is menselijk, maar moed betekent dat je ondanks die angst toch doet wat nodig is.
Ik vind het geweldig om voor de klas te staan. In mijn dagelijks werk als technisch specialist en coach haal ik al veel voldoening uit het overdragen van kennis aan collega’s, maar kinderen leren over vrijheid is van een andere orde. Het is essentieel. Veel kinderen in Neder-Betuwe groeien op in veiligheid en welvaart. Dat is een groot goed, maar het is ook een valkuil: we vergeten soms hoe bijzonder dat is.
Tijdens mijn gastlessen, die ik via het Veteraneninstituut verzorg, vertel ik over mijn tijd in Libanon. Ik laat foto’s zien van de checkpoints, de pantserwagens, maar ook van het dagelijks leven daar. Ik leg uit dat militairen niet alleen vechten, maar vaak juist worden uitgezonden om vrede te bewaken en mensen te helpen. We praten over dilemma’s: wat doe je als je de regels moet volgen, maar je gevoel iets anders zegt?
Het is prachtig om te zien hoe leerlingen reageren. Ze zijn nieuwsgierig en vaak diep onder de indruk. Door mijn persoonlijke verhaal te koppelen aan grote begrippen als democratie en mensenrechten, gaat de geschiedenis voor hen leven. Zeker met het oog op ‘80 jaar vrijheid’ in 2025 is dit werk belangrijker dan ooit. Ik hoop dat ik ze iets meegeef wat ze hun leven lang onthouden: vrijheid is een werkwoord, en het begint bij hoe we in de klas en op straat met elkaar omgaan.
Levende Geschiedenis
The Island 44-45 & Herdenken
De strijd in de Betuwe tastbaar maken
De Betuwe was frontlinie. Evenementen zoals The Island in De Spees en lokale herdenkingen zorgen dat we de zware strijd van toen blijven voelen, zien en begrijpen in het nu.
Neder-Betuwe staat op historische grond. In 1944 en 1945 was onze regio, bekend als ‘The Island’, het toneel van hevige gevechten tussen de geallieerden en de Duitse bezetter. Dorpen als Opheusden lagen letterlijk in de frontlinie. Als veteraan en inwoner voel ik een sterke verantwoordelijkheid om deze lokale geschiedenis levend te houden.
Een van de mooiste initiatieven waar ik bij betrokken ben, is het evenement ‘The Island 44-45’ bij Hoornwerk De Spees in Opheusden. Dit is geen stoffige geschiedenisles, maar een ‘living history’ evenement. Re-enactors beelden het leven van toen uit, er zijn originele voertuigen en we organiseren educatiedagen voor scholen. Het brengt de oorlog angstaanjagend dichtbij en toont de enorme impact die het had op onze dorpen en voorouders.
Tijdens dit evenement vindt ook de Betuwse Veteranendag plaats. Het is bijzonder om te zien hoe de geschiedenis van toen en de veteranen van nu samenkomen. We herdenken de mannen van de Amerikaanse 101e Airborne Divisie en de Belgische Brigade Piron, die hier vochten voor onze vrijheid. Maar we trekken de lijn door naar het heden.
Daarnaast ben ik nauw betrokken bij de jaarlijkse dodenherdenking op 4 mei en de viering van Bevrijdingsdag. In 2025 vieren we 80 jaar vrijheid groots in Neder-Betuwe, met onder andere een Vrijheidslunch en een tour met historische voertuigen. Het is mijn overtuiging dat we alleen koers kunnen houden naar de toekomst als we ons verleden kennen. Door actief deel te nemen aan deze herdenkingen, eren we de gevallenen en zorgen we dat hun offers niet voor niets zijn geweest.
Kameraadschap
Het Veteranencafé: Gewoon jezelf zijn
Een luisterend oor en de bekende veteranenhumor
Of je nu in Libanon zat of in Uruzgan: veteranen begrijpen elkaar. In het veteranencafé vinden we herkenning, humor en steun zonder dat we elkaar veel hoeven uit te leggen.
Er is een unieke band tussen militairen, ongeacht waar of wanneer ze gediend hebben. Je hebt allemaal in situaties gezeten die voor een buitenstaander lastig te begrijpen zijn. Je kent de spanning, de verveling, de geuren, het gemis van thuis en de afhankelijkheid van je maten. Daarom is het Veteranencafé zo’n belangrijk onderdeel van wat wij doen in Neder-Betuwe.
Het Veteranencafé is geen plek voor zware therapie, maar juist een plek voor ontspanning. Hier kun je gewoon jezelf zijn. De sfeer is ongedwongen. We drinken een biertje of een bak koffie en de verhalen komen vaak vanzelf. Soms gaat het over vroeger, over die ene missie in de hitte of de kou. Maar net zo vaak gaat het over het leven nu: over werk, gezin of de politiek in de gemeente.
Wat ik vaak zie, is dat die ‘harde’ veteranenhumor een manier is om dingen te verwerken. Een grap die op een verjaardag misschien verkeerd valt, wordt hier met een schaterlach ontvangen omdat iedereen de context snapt. Dat lucht op. Voor jonge veteranen die soms moeite hebben om hun draai weer te vinden in de burgermaatschappij, kan dit net dat steuntje in de rug zijn dat ze nodig hebben.
We organiseren deze cafés op verschillende plekken in de gemeente om het voor iedereen bereikbaar te maken. Of je nu 25 bent of 85, marinier of landmacht: je bent welkom. Het gevoel van ‘samen uit, samen thuis’ stopt niet als je je uniform uittrekt. In het Veteranencafé houden we dat gevoel levend. Het is die kameraadschap die mij drijft om dit werk te blijven doen.
Doe mee met ons
Steun de veteranen in Neder-Betuwe en blijf verbonden met onze community.